ای سفر کرده ی موعود بیا که دلم در پی تو دربه در است جان ناقابل این چشم به راه برگ سبزی به تو، روز پدر است «»

یا سرم بر سنگ خورده از دلت سرخورده استیا نمی دانی چه کردی که به من برخورده استاز رگ گردن به هر کس می شوی نزدیک ترباورش سخت است از دست تو خنجر خورده استچشم پوشی کردم از طرز نگاهت ، غافل ازاینکه پنهانی دلم یک زخم دیگر خورده استای امان از درد بی درمان که این  دل مدتی ست هرچه ضربه می خورد از دست باور خورده استباورت کردم نفهمیدم  که از دستان ِتو یک نفر دلخون تر از من شام آخر خورده است«سید مهدی نژادهاشمی»

نشونِ صبحو پرسیدم کسی راهو نمی دونست ببین خاموشه فانوسم خودِت نوری برام بفرست